Τον Σεπτέμβρη, λίγους μήνες μετά τη λεγόμενη "αραβική Άνοιξη" και τις καταλήψεις των "αγανακτισμένων" στην Ισπανία και την Ελλάδα, μερικές εκατοντάδες κάτοικοι της Νέας Υόρκης αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν για όλα όσα τους στερεί, εδώ και χρόνια, το "αμερικάνικο όνειρο". Συγκεντρώνονται στο πάρκο Ζουκότι και βάζουν στόχο να καταλάβουν την Wall Street. Οι διαδηλωτές φωνάζουν συνθήματα, εναντίον των τραπεζών, των επιχειρήσεων, της διαπλοκής των οικονομικά ισχυρών με την εξουσία και των αποφάσεων της Ουάσιγκτον.
"Η Wall Street είναι η πηγή, είναι εκεί όπου συγκεντρώνονται όλα τα χρήματα από τις πολιτικές δυνάμεις. Οι ψήφοι μας δεν έχουν καμία σημασία μπροστά στα χρήματα που έρχονται από εκεί", λέει ο Γκόλντι, ένας από τους οργανωτές της "Κατάληψης της Γουολ Στριτ", ενώ ο διαδηλωτής Ντάστιν συμπληρώνει: "Είμαστε το 99%. Και αυτή είναι η φράση που μας εκπροσωπεί. Το 1% έχει βασικά πτωχεύσει τη χώρα αυτή. Όχι μόνο τη χώρα αυτή, αλλά όλο τον κόσμο".
Στη Μητρόπολη του παγκόσμιου καπιταλισμού οι ταξικές και κοινωνικές ανισότητες οξύνονται διαρκώς. Η ανεργία έχει εκτοξευτεί στο 9,1%, μαζί με την υποαπασχόληση πλησιάζουν το 25%. Το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών συμπιέζεται. Το 15,2%, δηλαδή περισσότεροι από 46 εκατομμύρια άνθρωποι να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. "Έχουμε μια οικονομική κρίση αλλά μαζί με αυτήν έχουμε και μια κοινωνική κρίση. Οι άνθρωποι πάλευαν για την ίδια τους την επιβίωση και το κίνημα 'Occupy Wall Street' βγήκε μέσα από αυτό, εξηγεί ο δημοσιογράφος και δημιουργός ντοκιμαντέρ Ντάνι Σέχτερ.
"Ένας από τους λόγους που όλος ο κόσμος είναι στους δρόμους και έχουμε το κίνημα 'Occupy Wall Street' είναι γιατί η κυβέρνηση έδωσε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες χωρίς καμία απαίτηση από αυτές. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος με την αδικία. Δεν έγινε τίποτα, έγιναν πολύ λίγα πράγματα για τους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, για τους ανθρώπους που έχασαν τις δουλειές τους. Και οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα επανήλθαν σε μία κατάσταση τεράστιας κερδοσκοπίας. Κατάφεραν σε ένα χρόνο να επιστρέψουν στα επίπεδα κερδών προ της κρίσης. Αυτό για τον κόσμο ήταν εξωφρενικό!", τονίζει ο οικονομολόγος και διευθυντής του Κέντρου Οικονομικής Έρευνας και Πολιτικής, Μαρκ Βάισμπροτ.
Δύο μήνες μετά την έναρξη του κινήματος, οι αγανακτισμένοι του "Occupy Wall Street" μιλούν ανοιχτά για τα ταμπού της αμερικανικής οικονομίας, για το 1% που πλουτίζει σε βάρος τους, για την αίσθηση ότι κυβέρνηση, τράπεζες και οργανισμοί δρουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.
"Η απληστία και οι χρηματοοικονομικές εταιρείες κατέστρεψαν τον κόσμο για πολλούς άλλους. Και τώρα κάθε εταιρεία στον κόσμο κυνηγά το κέρδος. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την υποκρισία ότι το χρήμα θα μπορεί να το μαζεύουν μόνο λίγοι, να το έχουν μόνο λίγοι και να αφήνουν όλους τους άλλους πίσω. Υπάρχει μεγάλη αδικία και δε θα περιμένουμε άλλο τους ηγέτες μας να προωθήσουν το θέμα αυτό για εμάς. Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε οι ίδιοι την ευθύνη", λέει ο Ρόμπερτ, ένας χρηματιστής που συμμετέχει στις διαδηλώσεις.
Τα μέλη του κινήματος διαδηλώνουν ειρηνικά, ακόμη κι όταν η αστυνομία προχωρά σε πρωτοφανή αριθμό συλλήψεων στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα ξημερώματα της 15ης Νοεμβρίου η αστυνομία της Νέας Υόρκης, με εντολή του Δημάρχου Μπλούμπεργκ, επεμβαίνει στο πάρκο Ζουκότι -που έχει μετονομαστεί πια σε "Πλατεία Ελευθερίας"- και συλλαμβάνει 70 άτομα.
"Όταν ξύπνησα, είδα παιδιά να τρέχουν. Είδα αίμα, είδα μελανιές, έδερναν 14χρονα παιδιά με τα γκλομπ. Έριχναν γροθιές για να αναγκάσουν τον κόσμο να κάνει όσα ήθελαν. Πήγαν εκεί για να χτυπήσουν κόσμο και το διασκέδασαν, γελούσαν και χαμογελούσαν καθ' όλη τη διάρκεια", θυμάται ο Στάνλι Γουντς, ο οποίος βρισκόταν στο πάρκο Ζουκότι όταν επενέβη η αστυνομία.
Ο φακός της Εμπόλεμης Ζώνης βρίσκεται στη μεγάλη πορεία της 17ης Νοέμβρη, στη Νέα Υόρκη. Οι διοργανωτές θέλουν να διακόψουν ή να καθυστερήσουν τη λειτουργία του χρηματιστηρίου. Η σύγκρουση με την αστυνομία, που έχει αποκλείσει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο της Wall Street, είναι αναπόφευκτη...
Οι καταλήψεις στις ΗΠΑ εξαπλώνονται σύντομα σε περισσότερες από 1000 πόλεις. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ ταξιδεύουν από την Νέα Υόρκη στην Ουάσιγκτον: στη δεύτερη μεγαλύτερη κατάληψη της χώρας, μπροστά στην οδό όπου διατηρούν τα γραφεία τους τα πανίσχυρα λόμπι και σε μικρή απόσταση από τον Λευκό Οίκο. Στο πάρκο ΜακΦέρσον συναντούν τον Τζάστιν Τζέικομπι Σμιθ, πρώην εργαζόμενο της τράπεζας "Γουελς-Φάργκο".
"Η Κέι Στριτ είναι κάτι σαν τα αρχηγεία του βιομηχανικού λόμπι, πολλά λεφτά που βγάζουν οι επενδυτικές τράπεζες της Γουολ Στριτ περνούν από εκεί στην Κέι Στριτ και με αυτόν τον τρόπο διαφθείρουν τη δημοκρατία μας, αφού φτάνουν στον Λευκό Οίκο. Για αυτό το λόγο είμαστε εδώ στην καρδιά της εταιρειοκρατίας που αντιμαχόμαστε. Δεν μπορώ άλλο τα λόμπι, κανείς μας δεν μπορεί να τους αντέξει άλλο. Δεν έχουμε την ευκαιρία που έχει το 1% να επηρεάσουμε την πολιτική χρησιμοποιώντας τα χρήματα μας. Το 99% ήμαστε όλοι εμείς που δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να έχουμε αυτήν την άδικη επιρροή στην πολιτική και το 99% είμαστε όλοι εμείς που παλεύουμε να το αλλάξουμε",
Οι διαδηλωτές φαίνεται να εκφράζουν αν όχι το 99% των Αμερικανών πολιτών τουλάχιστον ένα μεγάλο ποσοστό τους. Η Ουάσιγκτον αντιλαμβάνεται ότι το κίνημα, που αρχικά θεωρήθηκε γραφικό και σίγουρα περιθωριακό, αλλάζει την ατζέντα του δημόσιου διαλόγου στη χώρα και γίνεται μια υπολογίσιμη πολιτική τάση που πολύ πιθανόν να εκφραστεί στις προεδρικές εκλογές του 2012.
"Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε μια καμπή αυτή τη στιγμή σε σχέση με το πού θα πάει αυτό το κίνημα και οι αποφάσεις που θα πάρει, θα καθορίσουν τη μοίρα του ως πολιτικού κινήματος. Νομίζω ότι οι νομοθέτες και οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να δίνουν προσοχή σε αυτά τα κινήματα, γιατί φαίνεται να ζούμε σε μια εποχή διαμαρτυρίας και διαδηλώσεων. Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις δεν πετυχαίνουν αυτά που θέλουν οι πολίτες και ότι οι πολίτες δεν πρόκειται απλά να μην κάνουν τίποτα και να δεχτούν ό,τι παίρνουν από τις κυβερνήσεις τους, αλλά θα προσπαθήσουν να επηρεάσουν το πολιτικό σύστημα με όποιον τρόπο μπορέσουν", εκτιμά ο Κώστας Παναγόπουλος, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Φόρντχαμ της Νέας Υόρκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου